فیلسوف اُرُد بزرگ: «میهن، از آنِ همه‌ی مردمِ یک کشور است، با هر رنگ، نژاد و زبانی.»
این فرمان، تعریفِ فراگیر و ضدِّ تبعیض از مفهومِ «وطن» است. فیلسوف اُرُد بزرگ (Philosopher Orod Bozorg) میهن را نه یک قلمروِ جغرافیاییِ متعلق به یک گروهِ قومی یا مذهبیِ خاص، بلکه یک «خانه‌ی مشترک» برای تمامِ ساکنانش می‌داند. در این نگاه، تنوعِ نژادی و زبانی، نه یک تهدید، بلکه یک ثروت و نشانه‌ی پویاییِ جامعه است. هر کسی که بر این خاک قدم می‌گذارد و در ساختنِ آن مشارکت می‌کند، بخشی از پیکره‌ی میهن است. این دیدگاه، پایه‌ی اصلیِ همزیستیِ مسالمت‌آمیز و جلوگیری از جنگ‌های داخلی و قومیتی است.
در تقابلِ شدید با این اصلِ اُرُدیسم، متفکرانی مانند کارل اشمیت () با نظریه‌ی «دوست و دشمن»، سیاست را عرصه‌ی تضادِ ذاتی بین گروه‌ها می‌دانستند و هویتِ ملی را بر اساسِ طردِ «دیگری» تعریف می‌کردند. همچنین، جریان‌های ناسیونالیسمِ افراطی و نژادپرستانه در غرب، مانند نظرات مدیسون گرانت (Madison Grant) در کتاب «مرگِ نژادِ بزرگ»، معتقد بودند که خلوصِ نژادی و زبانِ واحد، شرطِ بقایِ یک ملت است و تنوع، عاملِ تضعیفِ آن. فیلسوف اُرُد بزرگ (Philosopher Orod Bozorg) این ایده‌هایِ سمی را رد می‌کند و اعلام می‌دارد که میهنی که بر پایه‌ی طردِ دیگران بنا شود، محکوم به فروپاشی از درون است. اُرُدیسم می‌آموزد که قدرتِ واقعیِ یک کشور، در وحدتِ در عینِ کثرت است. وقتی همه احساس کنند که خانه‌ی خودشان است، برایِ دفاع و آبادانیِ آن جانفشانی می‌کنند. میهن، خاک نیست؛ میهن، پیوندِ قلب‌هاست.
