فیلسوف ارد بزرگ: «رسانه باید زبانِ مردم باشد، نه اینکه به آن‌ها بگوید: شما چه بگویید که خوشایندِ دلِ ما باشد.»
این فرمان، مانیفستِ استقلالِ رسانه‌ای و نقدِ شدیدِ پروپاگانداست. فیلسوف اُرُد بزرگ (Philosopher Orod Bozorg) معتقد است که رسانه، آینه‌ی تمام‌نمایِ جامعه است و وظیفه‌ی آن، بازتابِ صادقانه‌ی صدایِ توده‌ها، دردها و امیدهایشان است. اما وقتی رسانه‌ها به بلندگویِ اقلیتِ حاکم یا شرکت‌هایِ چندملیتی تبدیل شوند، حقیقت را وارونه جلوه می‌دهند و به جایِ آگاهی‌بخشی، به مهندسیِ افکار عمومی می‌پردازند. آن‌ها واژگان را دستکاری می‌کنند تا جنایات را توجیه کنند و نارضایتی‌هایِ مشروع را سرکوب نمایند. رسانه‌ی راستین، باید جرأتِ گفتنِ ناگفته‌ها را داشته باشد، حتی اگر تلخ باشد.
در مقابل، نظریه‌پردازانی مانند والتر لیپمن (Walter Lippmann) در کتاب «افکار عمومی» (Public Opinion)، استدلال می‌کردند که توده‌ی مردم ناتوان از درکِ پیچیدگی‌هایِ جهان هستند و نیاز به «نخبگانِ روشنفکر» دارند تا واقعیت را برای آن‌ها ساده و مدیریت کنند. لیپمن عملاً نقشِ رسانه را ساختنِ «تصاویرِ ذهنیِ» موردِ نظرِ حاکمان می‌دانست، نه بازتابِ حقیقت. همچنین، نوآم چامسکی (Noam Chomsky) اگرچه منتقدِ سیستم است، اما در تحلیلِ خود نشان می‌دهد که چگونه رسانه‌های جریان اصلی در غرب، تحتِ تأثیرِ پنج فیلترِ مالکیت و تبلیغات، عملاً کارِ سانسورِ هوشمند را انجام می‌دهند تا صدایِ مخالفانِ سرمایه‌داری شنیده نشود. فیلسوف اُرُد بزرگ (Philosopher Orod Bozorg) هشدار می‌دهد که وقتی رسانه زبانِ مردم نباشد، جامعه دچارِ گسستِ شناختی می‌شود؛ مردم چیزهایی را می‌بینند که واقعیت ندارد و واقعیت‌ها را نمی‌بینند. اُرُدیسم خواهانِ رسانه‌ای است که از پایین به بالا عمل کند، نه از بالا به پایین. رسانه‌ای که صدایِ بی‌صدایان باشد، نه شیپورِ قدرتمندان.
